باغ گل bāq-e gol ، روستایی ییلاقی در نزدیکی اوشان و در حاشیه‌ی رودخانه‌ی آهار است که در دهه‌های (۱۳۴۰–۱۳۵۰هـ.ش) شکل گرفته است.
این باغ عمدتاً محل سکونت مهاجران و خوش‌نشینان تهرانی شده است.
روستا در میان کوه‌ها، مراتع و دره‌هایی چون حمامک، چُرند و بندجویک واقع شده و باغ‌هایی با درختان گیلاس، گردو و آلبالو دارد.
جمعیت تابستانی آن حدود ۱۵۰ خانوار است.
آب آشامیدنی از ایگل تأمین می‌شود و کشاورزی وابسته به رودخانه‌ی آهار است.
گورستان روستا در دامنه آفتاب‌ کوه قرار دارد که پیش‌تر دارای درخت مقدس نارون کهنسال بوده است.

۱ - معرفی باغ گل

باغ گل روستایی ییلاقی که در فاصله‌ی ۳ کیلومتری غرب شهر اوشان، در جنوب جاده‌ی اوشان ـ آهار و در دو سوی رودخانه‌ی آهار قرار دارد.
این روستا در دهه‌های (۱۳۴۰-۱۳۵۰هـ.ش/ ۱۹۶۰-۱۹۷۰م) شکل گرفته است و افرادی از شهرها و روستاهای اطراف در آن اقامت گزیده‌اند.
در پی آن خوش‌نشینان تهرانی به مرور مالک باغ‌ها و مزارع و زمین‌های محل شده، در آن اقدام به ساخت‌وساز کرده‌اند و باغ گل ترکیب روستا به خود گرفته است.
 

۲ - موقعیت جغرافیایی روستا

باغ گل روستایی واقع در°۵۱ و´۳۰ طول شرقی و°۳۵ و´۵۵ عرض شمالی و در ارتفاع ۹۷۳‘۱ متری از سطح دریا واقع شده است.
در مرکز روستای باغ گل رودخانه‌ی کوچکی که از کوه‌های سمت جنـوب روستا ــ که به نام‌های سیاه‌ بند و یا بومک نامیده می‌شوند ــ سرچشمه می‌گیرد و در جهت شمال پس از گذر از میان روستا به رودخانه‌ی آهار می‌ریزد.
این دره و رود کوچک حمامک خوانده می‌شود.
علت این نام‌گذاری آن است که در گذشته، بخشی از دهانه‌ی این رود کوچک را مسدود کرده بودند و اهالی محل در مکانِ تجمعِ آب استحمام می‌کردند.
در سمت غرب روستای باغ گل تپه‌ی نسبتاً بلندی وجود دارد که اهالی آن را به نام تپه‌ی گُلْ‌عذار می‌شناسند و معتقدند که گُل‌عذار خواهر کیقباد است.
کیقباد کسی بود که قلعه‌ی زیرزمینی (صخره‌ای) روستای ایگل را ساخته و بقایای قلعه‌ی او در آن روستا همچنان باقی است.
البته این ادعا سندیت تاریخی ندارد.
 

۳ - کوه‌های روستا

کوه‌های سمت مشرق روستای باغ گل گرزک و گوخوسون (= محل خواباندن گاو) نامیده می‌شود.
کوه سمت شمال باغ گل به نام آفتاب‌کوه شهرت دارد و مراتع آن شامل تنگه‌چنگک، چالک و کوه ویشه است.
 

۴ - موقعیت‌های اطراف روستا

مراتع جنوب غربی این روستا نیز سَراسُل، چشمه‌سنگ، چاله‌شهبانوکُشک بالا، چاله‌شهبانوکُشک پایین، بند لاکرو، چاشت‌خوران، پِهِنه، سیاسو و چشمه‌خاص برمک نامیده می‌شود.
در سمت جنوب شرقی روستای باغ گل دره‌ای وجود دارد که بندجویک (= بندجوی کوچک) خوانده می‌شود.
در این دره آبشاری هست که هر چند خیلی بلند نیست، اما زیبایی خاصی دارد و همیشه مشتاقانی در کنار آن به سر می‌برند.
زمین‌ها و باغ‌های کنار رودخانه‌ی آهار، حد فاصل اوشان تا باغ گل، تنگه‌چنگک، ماهی‌چال، پشت‌کمر، سیاه‌کرک، بیخ‌باغ، سرلشک، امین‌مزرع، پل‌شاه، پند و دره‌پند و حد فاصل ایگل به سمت باغ گل، دره‌ی سربند، بنادر، کل‌خوندره، دم‌باربند، دراززمین، زمین‌حسن، جمال‌زمین و بیخ‌بند نامیده می‌شوند.
در سمت جنوب شرقی روستای باغ گل دره‌ی زیبایی وجود دارد که به نام دره‌ی چُرند مشهور است.
این دره دو جزء دارد که به نام‌های دره‌ی زمین‌حسن و پشت‌بند چُرند مشهور است.
 

۵ - وضعیت سکونت مردم

روستای باغ گل در تابستان حدود ۱۵۰ و در زمستان کمتر از ۴۰ خانوار جمعیت دارد.
نام‌های خانوادگی اهالی این روستا عبارت‌اند از:
حسینی شکرآبی که از سادات‌اند، کمالی، آقابیک و حقیقی خوش‌گذران.
 

۶ - وضعیت محصولات و شغلی

مزارع و زمین‌های این روستا در گذشته غالباً توسط اهالی ایگل تصاحب می‌شد، اما از زمان استقرار جمعیت جدید در این مکان زمین‌ها تبدیل به باغ شده و درختانی نظیر گیلاس، گردو و آلبالو در آن کاشته‌اند.

از میان محصولات این روستا فقط گیلاس به بازار عرضه می‌شود.
اکثر جوانان باغ گل به تهران مهاجرت کرده و کارمند صنایع دفاع و ادارات دولتی شده‌اند.
 

۷ - امکانات روستا

آب آشامیدنی اهالی روستای باغ گل از تنگه‌پارو ــ که در روستای ایگل جریان دارد ــ و یک حلقه چاه تأمین می‌گردد.
اما آب کشاورزی آنان از رودخانه‌ی آهار برداشت می‌شود.
این روستا فاقد مدرسه است و در جریان جنگ تحمیلی یک تن شهید تقدیم ایران اسلامی کرده است.
 

۸ - گورستان روستا

در ضلع شمالی روستای باغ گل و رودخانه‌ی آهار و جاده‌ی ارتباطی اوشان ـ آهار و در دامنه‌ی جنوبی آفتاب‌کوه و در موقعیت جغرافیایی°۳۵ و´۵۴ و´´۳۴ عرض شمالی و °۵۱ و´۳۰ و´´۶ طول شرقی و در ارتفاع ۰۱۵‘۲ متری از سطح دریا، گورستان روستای باغ گل قرار دارد.
در سمت شمال این گورستان تا دهه‌ی (۱۳۸۰هـ.ش)، درخت نارون کهن‌سالی وجود داشت که نزد اهالی مقدس بود و اهالی آن را زیارت می‌کردند.
صدها دخیل به آن بسته و ضریحی فلزی نیز در کنار آن احداث کرده بودند و عموماً اموات سادات روستا را در مجاورت آن درخت دفن می‌کردند.
این درخت در میانه‌های دهه‌ی (۱۳۸۰هـ.ش) خشک شد و اهالی از این بابت بسیار متأثر شدند، اما باورهایشان به آن درخت همچنان باقی است.
 

منبع : پازوکی طرودی، ناصر، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، دانشنامه تهران بزرگ، برگرفته از مقاله «باغ گل»، ص۵۰۷.